Een verlaten glasfabriek in een idyllische omgeving. Ideaal voor woningbouw, waardestijging en nieuwe investeringen. Maar ook: stijgende huren, minder ateliers, meer druk op de stad.

Tijdens Glashard vroeg ik me af: draag ik met deze expositie bij aan dezelfde gebiedsontwikkeling waar ik zelf onder lijd? Zoveel ruimte, waarom geen collectieve tuin of speelplek? Door hier te exposeren tussen mijn jeugdhelden voor een gerenommeerd museum, gooi ik dan niet mijn eigen ruiten in?

De Ideale Wereld is een interactieve installatie over medeplichtigheid en gentrificatie. Bezoekers krijgen de mogelijkheid een ruit in te gooien. Aanvankelijk is dat eenvoudig. Maar hoe meer glas er sneuvelt, hoe moeilijker het wordt.

De installatie confronteert ons met een paradox: we bekritiseren het systeem, maar maken er tegelijkertijd deel van uit.